ความรู้สึกในตอนนี้…เป็นความรู้สึกที่....

ไม่รู้จะพูดยังไงดีนะ แต่รู้สึกสับสนอ่ะ

คือแบบ...ในหัวตอนนี้มีแต่คำว่า..ทำไม??

รุ้...ว่าทำให้เทอต้องหนักใจ

รุ้...ว่าเรามีปันหาเยอะ

เราก้อไม่ได้อยากทำให้เทอหนักใจหรอกนะ

แต่แบบ  มันอดไม่ได้อ่ะ

เราไม่ชอบความเหงา  เราไม่ชอบความเงียบ

แต่ก้อไม่ได้ชอบเสียงดังวุ่นวาย

คือ  เงียบแบบพอดีๆอ่ะ ดีที่สุด

เพียงแค่อยากมีบทบาทบ้าง ไม่ใช่ลากมาแล้วทำเหมือนกับเราเป็นหุ่นยนต์

แบบนั้น จะลากเราออกมาทำไม

ไม่ได้หาเรื่องทะเลาะนะ  แต่มันคือความจิง

ความจิงที่เราอยากพูด

เพื่อน...

การที่เทอมาบอกว่า เราควรเปนเพื่อนกันตั้งแต่แรก

เทอจะพูดมันทำไม  ในเมื่อตอนนี้มันก้อสายไปแล้ว

เทอก้อรุ้ดีอยุ่แก่ใจ

เทอบอกว่า เทอรักเรา  รักมาก

โอเค..เราเชื่อ

แต่การที่เทอมาทำแบบนั้นกับเรา  เราว่ามันคงไม่ใช่ความโมโหหรอกนะ

น้ำตา....

เทอบอกว่าเทอเกลียดน้ำตา

โดยเฉพาะน้ำตาของเรา  เทอเกลียดมันมากที่สุด

เรารุ้ ว่าน้ำตาไม่ได้ช่วยแก้ปันหา

แต่น้ำตา  ที่เราเสียให้เทอนั้น  เทอเคยเห็นค่ามันมั้ย?

แต่เราคิดว่า น้ำตามันช่วยได้มากนะ

ถ้าเราไม่มีน้ำตา  เทอก้อคงไม่ใส่ใจ...

การกลับมาของเทอ  ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก้อตาม

แต่เราก้อขอขอบคุน  ขอบคุนที่เทอยังให้โอกาส

แต่คำถามที่เราถามเทอไปนะนั้น  เทอไม่ยอมให้คำตอบเรา

เราเพียงแค่ถามเทอว่า..กลับมาเพราะอะไร

เทอไม่ตอบ  เทอตอบไม่ตรงคำถาม

เราถามอีกครั้ง  เทอก้อบอกว่า  “ไหนบอกว่าจะไม่พูดเรื่องนั้นกันอีกแล้ว?”

ความรุ้สึกของเราในตอนนั้น  คิดมันแบบ บอกไม่ถูก  พูดไม่ออก

เราไม่รุ้ ว่าคำตอบมันคืออะไร

แต่พอถามเทอไป  เทอกลับไม่ยอมตอบ

เสียใจ .. คือสิ่งเดียวที่มีในตอนนั้น

ตามมาคือ ... ความสับสน

จนวันนี้ ... เราเองก้อยังไม่รุ้คำตอบมันเลย.....